Generał  brygardy Stefan Pawlikowski

    Urodził się 11 października 1896 roku w Kozłowie, niedaleko Mińska, w rodzinie Władysława i Józefy Morawskich. Do szkoły uczęszczał w Smoleńsku i Wilnie, maturę zdał w Moskwie.
    Pierwszego sierpnia 1914 roku rozpoczął służbę w armii carskiej. W maju 1916 roku wstąpił do Wyższej Szkoły Technicznej w Moskwie. Zrezygnowawszy z nauki na tej uczelni, przeniósł się do Lotniczej Szkoły technicznej im. Prof. Żukowskiego. Po zdaniu egzaminów końcowych został skierowany do francuskiej szkoły lotniczej.
    Do Francji przybył pierwszego marca 1917 roku. Skierowano go do Szkoły Pilotażu Myśliwskiego w Avord. 12 lipca uzyskał tytuł pilota myśliwskiego. 28 lipca został ranny po katastrofie lotniczej. W szpitalu przebywał przez osiem miesięcy. Od pierwszego lutego do pierwszego lipca kontynuował naukę w szkole pilotażu, ucząc się taktyki walki i strzelania powietrznego. Po szkole trafił do 96 eskadry myśliwskiej, na stanowisko adiutanta dowódcy.
    15 listopada 1918 roku przeniesiony został do rezerwy lotnictwa armii gen. Hallera. Pierwszego lutego 1919 otrzymał awans na podporucznika. Ósmego maja powrócił do kraju. 10 maja skierowano go do 59 eskadry lotniczej, jako oblatywacza. Ósmego kwietnia1920 roku przydzielono go do 19 Eskadry Myśliwskiej. 15 kwietnia wraz z jednostką wyruszył na front. Pierwszego maja eskadrę przeniesiono na odcinek borysowski Frontu Litewsko - Białoruskiego. 14 maja Pawlikowski stoczył walkę z pilotem rosyjskim, uszkadzając jego maszynę. 17 maja koło stacji Nacza zestrzelił, przy szóstym starcie, balon nieprzyjaciela. 19 maja, po stoczonej z samolotami bolszewickimi walce, ostrzelał ich lotnisko w Sławoje i Prijamnie. 20 maja ponownie zniszczył balon obserwacyjny. Na froncie wykonał 27 lotów bojowych. W uznaniu zasług odznaczony został Krzyżem Srebrnym Virtutti Militari.
    Piątego lutego 1921 roku otrzymał awans na porucznika. Pierwszego marca skierowano go do zakładów lotniczych na stanowisko oblatywacza. 24 października został urlopowany. Latał jako pilot na linii Paryż - Warszawa. 15 kwietnia 1922 roku podjął ponownie służbę w lotnictwie wojskowym i dostał przydział do 18 Eskadry Lotniczej w 11 Pułku Lotniczym. Ósmego czerwca otrzymał awans na kapitana. 31 sierpnia 1922 roku 31 sierpnia został odkomenderowany do Wyższej Szkoły Pilotażu w Grudziądzu. Po zakończeniu kursu wrócił do jednostki. Drugiego maja 1924 roku otrzymał stanowisko dowódcy 7 Eskadry Lotniczej. Szóstego lipca udał się do Francji po odbiór samolotów. We wrześniu pełnił czasowo obowiązki dowódcy III dywizjonu myśliwskiego. 15 czerwca 1925 roku skierowano go na kurs doskonalący w Rembertowie. 11 stycznia 1926 roku przeniesiono Pawlikowskiego do 2 Pułku Lotniczego. Siódmego czerwca wrócił do 1 Pułku. Ale już 11. Objął stanowisko dowódcy III Dywizjonu Myśliwskiego. Rok później otrzymał wyrok skazujący za zabójstwo w obronie honoru oficera. Karę skończył 30 czerwca 1928 i przeniesiono go do 2 Pułku Lotniczego. Dziewiątego października rozpoczął kurs dowódców eskadr w Dęblinie. Ósmego marca 1929 roku zaczął pełnić funkcję dowódcy 122 eskadry. 12 lipca skierowano go do 3 PL. Pełnił ją do kwietnia 1934 roku. W marcu 1939 roku gen. Zając powierzył mu dowództwo 1 PL. Jednocześnie wyznaczając zadanie utworzenia Brygady Pościgowej.
    Podczas Kampanii Wrześniowej dowodził Brygadą. We Francji wyznaczono go na stanowisko dowódcy Polskiej Bazy Lotniczej w Lyon - Bron. Po upadku Francji przedostał się do Anglii. Został dowódcą Bazy Lotniczej w Blackpool. Następnie objął stanowisko oficera łącznikowego przy brytyjskim dowództwie lotnictwa myśliwskiego, stając się de facto dowódcą polskiego lotnictwa myśliwskiego. Zginął dnia 15 maja 1943 roku podczas lotu w składzie 315 dywizjonu. Pierwszego stycznia 1964 roku rozkazem Naczelnego Wodza PSZ został awansowany na stopień generała brygada